Beverly Jo Scott (in this interview, she speak about Nacht und Nebel (sorry that's in dutch))

Rockmadam zonder compromissen

door Johan COPERMANS

,,Ik heb geen flauw idee hoeveel platen ik al verkocht heb. Zou het zelfs niet bij benadering kunnen inschatten. Zolang ik iets te eten heb en met muziek kan bezig zijn, hoor je me niet klagen.'' Aldus onze geadopteerde rockvrouw uit Amerika BJ Scott, die eindelijk nog eens met een nieuwe plaat, Amnesty for Eve, komt. 

Het lijkt een eeuwigheid sinds we nog iets hoorden van Beverly Jo Scott. Haar vorige plaat Wailing trail is ruim drie jaar oud, en het was dan nog een live-album.
Maar de Alabama Mama heeft ondertussen niet stilgezeten. Ze verzorgde cluboptredens en deed festivals in Amerika en Europa, ze trok naar Singapore samen met Roland, en ze werkte ondertussen op het gemak aan een nieuwe plaat. Na een tijdje werd het een beetje te veel ,,op het gemak''. Scott had met deze Amnesty for Eve al een jaar eerder in de winkels kunnen liggen. 
,,Bullshit met de platenfirma'', zucht ze. ,,Een pijnlijke ervaring in verband met verkeerde personeelswissels op verkeerde momenten, herstructureringen, en een releasedatum die tot vier keer werd uitgesteld. Vreselijk. Ik verloor zo twee uiterst belangrijke jaren en kreeg het gevoel dat de 'bekendheid' die ik had weten op te bouwen, wegsmolt als sneeuw voor de zon.'' 
,,Ach ja, het loopt niet altijd zoals je wil. En er zat ook een klein voordeel aan vast: we kregen de kans enkele songs van een betere eindmix te voorzien. Omdat we niet bepaald de regenboog van de hedendaagse modes en grillen hebben gevolgd, doet het er voor de luisteraar trouwens niet toe dat sommige van de songs een jaartje oud zijn.'' 
 Je hebt het de platenfirma niet makkelijk gemaakt met dit nieuwe album. Veel songs vragen om meerdere luisterbeurten om open te bloeien, enkele zitten behoorlijk over de vier-minuten-grens... Als het effect van het duet met Arno, ,,Jean Baltazaarrr'', uitgewerkt is, wat moeten ze dan in godsnaam op single zetten? 
,,Ik hoor de mensen van de platenfirma inderdaad meermaals verzuchten: wanneer kom je nu eens met een simpel drie-minuten-deuntje voor de dag? Alle begrip voor, want men moet een plaat kunnen marketen. Maar binnenkort vragen ze ons alleen nog om een melodie van twee minuten waarin enkele kreten worden geslaakt die aanslaan bij de jeugd. Wat is er van de 12-minuten-song geworden? Ik vond net die tracks te gek. Led Zeppelin: heerlijk spul. Amnesty for Eve is een
cd geworden die zonder compromissen is gemaakt, ja. Dus met die singlekeuze moeten ze verveeld zitten. Waarschijnlijk zal er weer een song - o, horror - ingekort moeten worden.'' 

Merkwaardig 

 Tussen de songs op je nieuwe cd staan twee merkwaardige liedjes. Eentje is een kort bluesnummertje van de hand van een zekere Arnold Hughes, het andere is een vertaalde cover van de Fransman Jacques Higelin. Hoe en waarom? 
,,Blij dat je me wat over die Arnold Hughes vraagt. Hij is de vader van een gitarist uit Alabama die mijn grote held was in mijn jeugdjaren. Inmiddels heb ik die gitarist beter leren kennen. Hij speelt vaak mee bij optredens in de VS. Zijn vader, die al erg verzwakt was toen ik hem ontmoette, was ooit een beroemd troubadour in de streek waar ik opgroeide. Als een eerbetoon besloot ik een nummertje van hem op de cd te zetten. Ondertussen is de lieve man gestorven.'' 
,,Wat Jacques Higelin betreft, die man is zo geschift; echt het type van een geniale gek. Een groot man in Frankrijk hoor, Higelin, een icoon. Mona Lisa Claxon, het nummer van hem, heeft daarenboven een heerlijk absurde, dolkomische tekst. Een maniak, die man, ik aanbid hem.'' 
 Als je de nieuwe beweging van vrouwen-in-rock van aan de zijlijn bekijkt, maak je dan nooit de bedenking: was ik maar vijftien jaar later geboren, dan was een beetje van hun succes ook wel op mij afgestraald? 
,,Wel, laat me allereerst onderstrepen dat ik tussen die beweging heel wat juweeltjes ontdek. De eerste keer dat ik de breekbare kracht van Skunk Anansie hoorde, daar was ik even niet goed van. Heerlijk om te constateren dat hun zangeres, net als ik, de stem van Sarah Bettens als het mooiste hier op aarde beschouwt. Ik respecteer Sarah en Gert enorm, omdat ze zich door de jaren hebben geworsteld van wit brood op een gammele tourbus. Omdat ze de jaloerse kritieken vanuit het
thuisland naast zich neer hebben kunnen leggen. Ik ben fier op hen. Wat dat te-laat-geboren betreft: toen ik mijn debuut uitbracht, zat iedereen aan mijn kop te zagen 'jammer dat we Bonnie Raitt en Melissa Etheridge nu al hebben'. Zo zit de business nu eenmaal in elkaar. Men wil steeds het nieuwste, lekkerste snoepje uit de winkel.'' 

Hamburger 

 Omdat je al zo'n tien jaar af-en-aan in België woont en werkt, ben je een bevoorrechte getuige om over onze nationale muziekscène te spreken. Als backingvocaliste bij The Scabs heb je zelfs een scharniermoment meegemaakt: het vervangen van de meer traditionele rockbenadering door het hippe eclecticisme. 
,,Dat klopt, ja. Toen ik hier in België belandde, had men Plastic Bertrand. Traag maar zeker boekte men vooruitgang. NachtUnd Nebel kwam, TC Matic, The Pop Gun... De New Beat die nadien de kop opstak, daar werd snel erg negatief over gedaan, maar het opende wel ontzettend grote markten. In New York had iedereen de mond vol over Technotronic en België. Toen zag men eindelijk wat ik al lang doorhad: dat men hier op een culturele goudmijn zit. Van dan af aan
hebben ze hier beetje bij beetje het eeuwenoude minderwaardigheidscomplex van zich weten af te schudden.'' 
 Bekruipt je nooit een gevoel van jaloezie, als je vaststelt dat een zangeresje met middelmatige songs tienmaal meer succes boekt dan jij? Toen ik het album van Anouk hoorde, bijvoorbeeld, dacht ik meteen: zoiets zou BJ spelenderwijs kunnen inblikken. 
,,Alles hangt af van de reactie van het publiek. Succes is een kettingreactie: van platenfirma naar radiostation naar publiek, en van publiek in land A naar publiek in land B. Als de bal eenmaal aan het rollen gaat, reageert de business als een hond op een verse biefstuk. Ik heb tot op heden met prima steun in België en Zwitserland gezeten, maar niets daarbuiten. Vroeger werd ik wel eens gefrustreerd door het succes van anderen, maar inmiddels weet ik hoe de vork in de steel zit. Het gaat niet
louter om talent, neen, de hele machinerie speelt een rol. Waarom is de ene hamburgerketen verspreid over Europa en de andere niet? 
Geloof me, dat heeft niets met de kwaliteit van de hamburgers te maken.'' 

   CHRIS WHITLEY (guest musician on the album "This is/This was...).
   08/31/1960, Houston: birth
   1984 Play as guest musician in some belgian groups (e.g. 2 Belgen).
            Start a group with belgian friends: A NOH RODEO
   1986 Maxi Love Made
            MLP Cool 'n Groovy and single Insane/ The Subterrian
   1990 Solo career
   1991 LP Living With The Law (Sony)
   1995 LP Din Of Ecstasy (Sony)
   1997 LP Terra Incognita (Sony)
   1998 Dirt Floor (Messenger / Ulftone)
   1999 Live At Martyr's (Messenger / Ulftone)
   2000 Perfect Day (Valley Entertainment)
   2001 Rocket House (ATO records)
   2002 Long Way Around: An Anthology 1991-2001 (Columbia/Legac)
   2003 Hotel Vast Horizon (Messenger / Ulftone)

 My name is Pat Pattyn and I was the drummer of Nacht und Nebel in 1984 and 1985.
I met the band in Gistel, playing at the local festival.They were still a trio then.
Their soundengineer, Pierre, a good friend of mine, told me they were looking for a drummer and a guitarist.
A lot of big festivals were coming up,and Patrick wanted a full live band.
So we were introduced, and we hit it off really well from the moment we met.
A few weeks later, I went to Antwerp for the audition, they were trying out quite a few drummers.
And Patrick was very observant, being a drummer (and a good one too) himself.
He called me that same night, and told me I couldn't get the job, not because I wasn't good enough, but his friend from Germany had turned up (Patrick had promised him he could play the drums).
I was choice number one, but the German had left his job and country, and Patrick couldn't say no.He was that kind of guy, a big mouth but a very,small heart.
Imagine how surprised I was, when he called me back two days later.The german guy just wouldn't do, and could I please come to Antwerp for three days of solid rehearsals, because on the fourth day we were playing a really big festival (Festivalcatraz in Zonhoven).
I said "I'll see you in the morning", and that was the beginning of a beautiful friendship.

One small anecdote:
During the three days rehearsal, I stayed in Patrick's house,he insisted,he wanted to get to know me better.So we went out for a beer one night.He turned round and said: "Pat,do you want to know why you got the job?", and looked me straight into the eyes.
"You can play Billy Jean, Pat, " he said", and not many drummers can play it."
I knew exactly what he meant,and I will never forget that moment as long as I live......

In the winter of 1986, Patrick joined the Bollock Brothers. He still play now in this group.

We met at Festivalcatraz (my first gig with Nacht und Nebel), and we kept in touch. So when their drummer died in 1986 (asthma-attack), I got a call from Jock Macdonald , the singer.
They had a big european tour coming up. So I've been in the band ever since.
During the first tour on a day off,we went into the studio in Paris and we recorded "Beats of Love". It's on one of our cd's,and I do the voices on it.

He's playing too in a group called "Kate's Desire" (since 1997; that's a classic rockcoverband) .